هر ساله رسم شده بود که در آستانه ی محرم، طلابی که می خواستند از حوزه های علمیه به قصد تبلیغ، به اقصا تقاط کشور بروند؛ در گردهمایی خاصی می نشستند و کسی از زعمای دینی و حوزوی آنان را توصیه و نصیحت می کرد تا از فرهنگ عاشورا و فلسفه ی قیام امام  حسین (ع) سخن بگویند، از تحریفات بپرهیزند و جلو خرافات را بگیرند و ... امسال اما، قضیه مقداری فرق کرد. یعنی در گردهمایی طلاب، ناگهان کس دیگری شرکت کرد و از فلسفه ی مجاهدات دولت کریمه سخن گفت و از مو به کوه شرح داد که: کارها کرده، کارستان! همه راست و درست،بجا و بهنگام و شایسته و بایسته! و صد البته هر چه کجی و ناراستی و سستی و نادرستی بوده؛ متعلق به دول پیشین و از ردیف هشتم به پایین بوده است و بس !! و حالا دولت نهم به اصلاح یکسره ی آنها مشغول است و حکما سر و سامان دادن تمام و کمال این همه کار، دست کم چهار سال دیگر زمان می خواهد. برخی از طلاب هم متقابلا به وجد آمده، با شعار هایی "ایشان پسند" قول حمایت و پشتیبانی دادند. و از آن میان کسی نپرسید که چرا بایستی پیام رسا و جاوید عاشورا که اندیشه ساز آزادگی و مکتب رهایی بخش بشری در همه ی اعصار است، ابزار تبلیغ سلیقه یا گروه فلان و بهمان بشود و از عرق و علاقه ی مذهبی عامه ی مردم استفاده ی ناصواب گردد؟!
کما اینکه شاهدیم؛ این روز ها کتاب عاشورا در غزه ورق می خورد و خون جوشان حسین بن علی(ع) در رگ های مجاهدین فلسطینی جریان دارد و حماسه می آفریند.

In the last few days of the fall season, when the trees are about to drop their last leaves, the old tree in the garden of our family life has dropped to the ground. This is in relation to my grandmother , 103 years old, who left this world very peacefully...and left her 236 great grand children alone.

Also, now in the beginning of the winter season just after a few days of the sad event of my grandmother another bad incident for my father has taken place. My dear father had a bad street accident and now he is in the hospital in a coma state because of a severe brain hemorrhage. This happening has created a cloudy atmosphere in our family, each of us not knowing what to do. Just praying day and night.
I hope God always helps us out in our everyday life.

سخن بگو

عزیز مهربان من!

چرا چنین خموش و سرد، خفته ای؟

چرا به سان شمع سوخته

وجودی از گدازه ای؟

سخن بگو، پدر!

دلم برای گفتن "بکن، نکن- برو، نرو"های همیشه ات، کنون

به گوش هوش

منتظر نشسته است.

کهن درخت سبز و ریشه دار!

بپا شو و ببین

چگونه نسل های تو

به حسرت نشستن دوباره ای

به زیر چتر سایه ات

دست دعا به آسمان کشیده اند.

کهن درخت سایه دار!

کهن درخت پرثمر!

ببین، ببین!

چگونه شعر درد من

چو چشمه ای؛ فسرده از فراق

فسرده از غبار  غم

به پای اوفتاده ات

روان شده.

درخت مهربان من!

شود دوباره قد کشی؟

شود که سایه افکنی

به آسمان زندگی؟

دوباره گر زند تو را

سنگ ستم، دست فلک؛

شود به لطف خاص خود

ثمر کنی به دامنش؟...

سخن بگو 

عزیز مهربان من!