از منابعی مطلع شدم که مجله ای در تهران، در آستانه ی چاپ و انتشار است؛ با عنوان : "مشق آفتاب" !  آن هم از طرف آقای امیررضا خادم که به عنوان یک قهرمان و پیشکسوت ورزشی صاحب شهرت و عزت  اجتمایی است. حال آنکه این عنوان متعلق به اینجانب و مربوط به نشریه ای ست به مدیر مسئولی ی نگارنده و صاحب امتیازی آموزش و پرورش استان یزد. امور مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد در تاریخ  2 مرداد سال 80 با انتشار  نشریه ی "مشق آفتاب" موافقت کرده و جواز آن را به شماره ی 6641 – 124 صادر نموده است.
اگر بپذیریم که قهرمان ما از وجود نشریه ای با این عنوان بی اطلاع بوده؛ اما بی خبری وزارت ارشاد قابل توجیه نیست! 
نمی دانم که روح قهرمانی چه می آموزد؟! ولی مسئولیت فرهنگی، می گوید که در برابر این مسئله سکوت نکنیم. چرا که می دانیم آموزش و پرورش فعلا در وضعیتی نیست که از حق خود دفاع کند ویا اصلا خود را نیازمند نشریه ای بداند!! از این رو مسئولیت ما دو چندان می شود.
حالا، چه باید کرد؟ نمی دانم! 

يا من اسمه دوا و ذكره شفاء

سه روز پيش، بعد از ظهر، پدرم با دوچرخه ي قديمي اش به خانه بر مي گشت كه دچار سانحه اي دلخراش گرديد!  وانتي كه شتابان و ناهوشيار وارد ميدان شده بود، با او برخورد كرد و و ضايعه اي سنگين به بار آورد. خونريزي مغزي و اغماء و بستري شدن در بخش مراقبت هاي ويژه ي بيمارستان فرخي !....

اينك چشم اميدمان فقط به درگاه خداوند بخشنده و كريم است كه با نظر لطف خود، شفا بخش اين بيمار باشد. بي ترديد ذكر دعاي دوستان نيز در تحقق اين اميد شيرين، اثري صد چندان دارد.

                          رسد چون روز بد، دولت به کس همدم نخواهد شد

                           هما گر زخم یابد، سایه اش مرهم  نخواهد شد                                    

شاید هیچ مذهب و ملتی به اندازه ی اهل تشیع، مراسم و مچالس ذکر نداشته باشد.برای هر تولد، شهادت، وفات، واقعه و عید، رسم و آیین، در نظر گرفته است که مبادا شیعه و پیرو، شیوه و رفتار امام و ولی خود را فراموش کند و آیین اغیار در پیش گیرد.
صاحبان اندیشه و نظر، تصدیق کرده اند که اگر این برنامه ها به اعتدال و به فراخور طاقت و          حوصله ی مخاطبان و به روش هایی صحیح ، متنوع و عمیق  و با درون مایه ای به دور از شبهات و مبالغاتی که برخی از مداحان بی دانش، خمیر مایه ی رونق بازار خود ساخته اند؛ عرضه شود؛ می تواند به خوبی در عمق جان ها رخنه کند و آثار تربیتی خود را به صورت رفتار اجتمایی مورد انتظار، ظاهر سازد.
با این باور، مراکز و مدارسی هستند که مخصوصا به فراخور نام و عنوانی که اختیار کرده اند، می کوشند تا معارفی از دین و فلسفه رفتار اولیای دینی را در اوقات فراغتی که می آفرینند و در کنار دروس رسمی، تعلیم دهند. به نظر می رسد این عمل تا حدود زیادی موفق و موثر بوده است.
 چنانچه محقق علاقه مندی در این زمینه، جستجویی هم به عمل آورد  تا چند و چون این نکته، بهتر روشن شود؛ راه آینده هموارتر خواهد شد. این حقیر به خاطر نزدیکی با یکی از مجتمع های بزرگ آموزشی و آشنایی با مراکز دیگر، آمادگی دارد تا با آن مححق داوطلب، همکاری نماید.  فعلا تا آن وقت، در انتظار نظرات راهگشای شما هستم.