مادربزرگ، رحل مختصر اقامتش را برداشت و پس از یکصد و سه بهار توقف سبز، در برگ ریزان یک روز پاییزی، راهی دیاری دیگر شد و دویست و سی و شش فرزند و نوه و نتیجه و نبیره را در مرور صد ها خاطره ی خوش گذشته تنها گذاشت.
زندگی ی ساده و بی آلایش و پر مشقتی را در خانه ی دنیا تجربه کرد که بخش اعظم آن به صورت مشترک با        "بابا صفر" در روستای زیبای محمودی در حاشیه ی کویر یزد، به کار آب و درخت و دام و علف، سپری شده بود.
او تنها یادگار عهد قدیم در خانواده ی ما بود که می توانست قصه هایی از زمانهای دور تعریف کند. زمانهایی که هنوز بشر پای از کره ی خاکی بیرون ننهاده و ماشین و تلفن و هواپیما و رادیو اختراع نکرده بود.
در آخرین هفته ی آذر ماه، به دیدارش رفتیم. به دشواری ما را شناخت !  پزشک معالجش می گفت هیچ آثاری از بیماری در او مشاهده نمی شود. فقط ضعف و فشار کهولت است که رنجورش کرده ! به هر زحمتی بود؛ نشست و خودش را مرتب کرد. موهایش از زیر روسری نمایان بود و دیگر اهتمامی برای پوشاندن آن نداشت. موهایی تمیز و رنگ شده با حنای طبیعی. سه بارخداحافظی کردیم نمی خواست از پیشش برویم. اصرار داشت همچنان با او هم صحبت باشیم.
سه روز دیگر بر احوال وی گذشت تا اینکه مرگ، بسیار مهربان و نجیب او را در آغوش کشید و فرودی ملایم و آرام بر داستان زندگیش نوشت. آنچنان که پایان عمرش نیز چون بخش های دیگر آن، هیچ زحمت و رنجی برای کسی به بار نیاورد و از این رو به داستانی مانست که آغاز و انجام گوارایی داشت.
 اینک آنچه از او باقی ست، تصویر تبسم ها،  سخن سنجیده  و خوش آوا،  آثار پیدا و نا پیدای اندیشه ها و تدبیرهای زندگیست که در آیینه ی کار و بار فرزندانش انعکاس دارد. یادش نکو و روحش هماره شادان باد.

خوش بین که باشم، دست کم دو  هفته از زمانه ی خود عقب هستم. کمتر از سه هفته ی پیش خاتمی به یزد آمد و گردهمایی تجلیل از زمینه ی گفتگو، برگزار شد.من بااینکه نبوانستم در آن شرکت کنم، اما خواستم چیزی در باره ی آن بنویسم. چیزی هم نوشتم . ولی چون خیلی دیر شد، از درج آن منصرف شدم و فقط اکتفا کردم به ذکر این نکته، که به سهم کوچک خود، جلوه ها و زمینه ها ی بحق گفتگو را در این شهر باستانی یادآوری کنم. اتفاقا چند سال پیش، مناسبتی پیش آمده بود که برای جمعی از زرتشتیان صحبت کنم. در آن سحنرانی هم ، آن جلوه های عمیق که مسلمانان و زرتشتیان راصمیمانه به هم پیوند داده بود، را ستودم.
وجود آب انبارها و حمام ها یی با دو مدخل بهره وری و یک مخزن مشترک و مدرسه هایی که به همه ی بچه های شهر  تعلق داشت و به آنان درس آشتی می داد، وجود مزرعه ها و محلاتی که از شوق کار و زندگی مشترک پیروان ادیان، آبادانی داشت. و بالاخره جلوه های دیگری که زمینه ساز این  تعاملات و دوستی ها بود و بذر محبت را در دل اقوام مختلف می کاشت و...
و شاید همین نکته، رمز و راز منحصر به فرد آبادانی این خطه ی کویری باشد. وگر نه، جایی که با طبیعت خشک و خشن، به جنگ انسان آمده و با درخت و گل و گیاه سر سازگاری ندارد، چگونه عزیز و بلند آوازه بر تارک تاریخ، درخشنده بماند؟ آری به بیانی دیگر، رمز این عزت و افتخار را بایستی در دست و دل و دین و اندیشه ی مردمی که در آن زیسته اند، جستجو کرد...که در این سرا هر که در آید، ایمان را برای کوشش و جوشش و صلح وآشتی با همنوع و عاقبت خیر، در دل می اندوزد و اندیشه را برای شکوفایی و آبادانی آدم و عالم در سر می پرورد.و چنین است که یزد هماره عزیز و بلند آوازه مانده است.

باید انتخابات شورای دانش آموزی مدرسه برگزار می شد.کسانی کاندیدا شده بودند.بیشتر از حد انتظار! ناگزیر تعدادی که در موضوعات تعیین شده، ضعیف تر بودند حذف شدند. صبح در مراسم صبحگاه، یکی از حذف شدگان با جراتی ستودنی، اعتزاض کرد. مربی خوشش آمد. خواست تا بعدا مذاکره شود.این مذاکره، با حضور مربی و مدیر مدرسه انجام شد. دانش آموز اشکالاتش راپذیرفت و ناراحتی اش برطرف گردید. مدیر با توجه به شهامت و اعتماد به نفس وی، مشکلات قبلی اش را بخشید و صلاحیتش را تایید کرد. دانش آموز فورا تبلیغاتش را شروع کرد و اتفاقا رای اول را هم آورد.بعدا گفته بود : اگر چه شورای نگهبان صلاحیتم را رد کرد اما به حکم رهبری تایید شدم و رای آوردم.
دانش آموز دیگری، در مراسم صبحگاه حاضر شد و خواست در یک سخنرانی کوتاه خود را معرفی کند.بسیار ساده و کوتاه سخنانش را آغاز کرد:" به من رای دهید.من در همین حیاط مدرسه، برج میلاد می سازم. کل کادر مدرسه را عوض می کنم.زمین مدرسه را چمن می کنم.همه درس ها را تغییر می دهم و متحول     می کنم و برخی ازآنها را حتی ملغی ...!!"  و بعد با کمی مکث و حالتی خاص به صحبت هایش ادامه داد:" بچه ها! هم من و هم شما می دانیم که این حرفها دروغ است!! من نمیتوانم هیچ یک از این کارها را بکنم. کس دیگری هم اگر بگوید که این کارهارا می کند دروغ است. نه ! بچه ها من این کار ها را نمی کنم. من کار هایی را که می توانم می کنم.حالا اگر خواستید به من رای بدهید. قول می دهم کار هایی را که می توانم برایتان انجام دهم." اتفاقا این دانش آموز هم رای آورد.بعدا او  گفته بود :" حالا خیالم آسوده است که وعده های بی جا و دروغ نداده ام و از دیدن بچه ها خجالت نمی کشم." دانش آموز دیگری ...
این نسلی است که امروز مخاطب ماست، با همه استعداد ها و توانمندی های فکری و عملی اش. براستی، وظیفه ی ما در قبال آنان چیست؟آیا حیف نیست، این همه آمادگی و انرژی نادیده گرفته شود؟ به مدرسه بگویید به بچه ها مسولیت بدهد. اینها جای هیچ کس را تنگ نمی کنند. فقط می خواهند به ما کمک کنند و نقش های اجتمایی فردای خود را تمرین کنند.