امروز شده بودم سنگ صبور یک معلم. یک معلم زحمتکش که به قول خودش با هزار زور و زحمت و وام و چام، یکی از محصولات معروف ایران خودرو را خریده بود و حالا آمده بود برای اولین گارانتی، پس از 5 هزار کیلومتر کارکرد، به یکی از شعبه های ایران خودرو.
پرسیدم: خب، چه شد؟
گفت: هیچ! هر عیب و ایرادی که مطرح کردم، گفتند: « این طبیعیه!! همشون همینطورند!!»
آخرسر به خاطر آچار کشی مختصر پیچ و پچ های جلوبندی اش که تق و لق شده بود و جبران نیم لیتر روغنی که کم کرده بود، 67500 ریال گرفتند و گارانتی یک ساله و کارت طلایی و غیره هیچ افاقه نکرد!!
به یاد مطالعه ی کتابی افتادم که در آن خاطراتی از گذشته نقل شده بود:
در اوایل تاسیس کارخانه ی ایران ناسیونال ( ایران خودرو فعلی) رئیس جمهور یک کشور خارجی به ایران آمد. شاه برای نمایش دروازه های تمدن خود، او را به بازدید همین کارخانه ی پیکان سازی برد. آن میهمان پس از تماشای کارخانه و خط تولیدش، به جای تحسین و تمجید مورد انتظار، با صراحت لهجه به شاه گفت: اگر در اینجا قاطر پرورش می دادی بهتر بود تا اینکه...!!
حالا اوضاع فرق کرده است. به یمن جلوگیری از رقابت رقیبان قدرتمند و فروش تولیداتی با قیمتی فزون تر از قیمت، آنقدر جیبهایشان فربه شده، به طوری که این قاطر فرضی شده یک غول! غولی که در کنار پرتگاه تاخت و تاز می کند و کسی هم جلو دارش نیست. هر شرایطی که دلش بخواهد به مردم که لاعلاج مشتریش هستند، تحمیل می کند و همچنان می تازد!
خودشان به معلم گفته اند: برو اداره ی بازرگانی و یا اداره ی صنایع شکایت کن! بنده خدا معلم از این حرف، خنده اش می گیرد. می پرسم: مگر برایت جوک تعریف کرده اند؟! ... می خواهم سنگ صبورش باشم. من هم می خندم. دوباره می خندد و می گوید: خنده بر هر درد بی درمان دواست!
