با نيت عمره و ذكر جميل « اللهم لبیک، لبيك لا شريك لك لبيك ....» در مسجد شجره محرم مي‌شوي و با همان دو تكه حوله اي كه خود را پوشاندي راهي مكه مي شوي. چيزهاي فراواني بر تو حرام شده است. همه ي حواست متوجه اين است كه از خودت مراقبت كني و بر مشكلاتت نيافزايي. در نيمه هاي شب به مكه مي رسي، فرصتي براي انجام اعمال نيست، دو سه ساعتي در هتل استراحت مي كني. با همان پوشش احرام. پس از نماز صبح طواف را آغاز مي كني. صفوف طواف شلوغ و فشرده است. هر كس در انديشه ي ذكر و عمل خود است، روز قيامت پيش چشم آدم مي آيد. با دقت و اهتمام تمام به كار خود مي پردازي. طواف از كنار حجرالاسود شروع مي شود. تا هفت دور و آنگاه به حجر ختم ميشود. دو ركعت نماز، پشت مقام ابراهيم و آنگاه سعي صفا و مروه. با همان پاهاي برهنه و پوشش احرام كه حالا از عرق خيس شده است. به سمت كوه صفا مي‌شتابي. كوهي كه ديگر آثاري جز شيب دامنه، برايش باقي نمانده. در زير سالنهاي سرپوشيده ي متعدد، بالا و پايين با اتوبان هاي رفت و برگشت. هفت بار حركت از صفا به مروه و بالعكس و در مرتبه ي هفتم  كه به كوه مروه مي رسي بايستي تقصير كني. يعني ناخن و كمي از موي سر را بچيني و من مانده ام كه اين يكي را چگونه انجام دهم تا كم و كسر مشهودي به نمايش گذاشته نشود! بعد از سعي يك بار ديگر طواف داري به نيت نساء محترمه. مثل طواف اول، هفت دور از حجر تا حجر. با همان آداب و تشريفات و پس از آن باز دو ركعت نماز طواف نساء در پشت مقام ابراهيم و آنوقت اعمال عمره تمام مي شود. نفس راحتي مي كشي. در گوشه اي ميآْسايي تا همه همراهان جمع شوند و عرقت خشك شود. حالا مي تواني به عظمت كعبه نگاه كني و بيانديشي و به آدمهايي كه مسرور و مدهوش در طواف آن هستند، نه انگار كه دقايقي پيش خودت هم ذره اي از آن رود مواج بوده اي. برخي از دوستان عكس يادگاري مي گيرند. با لباس احرام و در مقابلخانه ي خدا و حريم كبريايي. از مسجد الحرام خارج مي شوي. خورشيد طلوع كرده و آفتاب كم كم زمين را مي پوشاند. اتوبوس ها آماده اند تا زائران ايراني را به هتل هاشان برسانند....

مدينه همه ي زيبايي اش به اين است كه شهر حضرت پيامبر است و خاندان وحي در آنجا زيسته اند. اگر چه در آن، دامنه ي تغييرات آنقدر وسيع بوده است كه امروز به زحمت مي تواني هر آنچه در تاريخ خوانده اي به اطراف و اكناف خود، انطباق دهي.

مجموعه ي حرم، بقيع و مساجدي كه در شعاع آن بطور پراكنده واقعند به نوعي مركز و حدود و ثغور شهر قديم مدينه را نشان مي دهند.

آنچه اما بيش از هر چيز نظر زائران را جلب مي كند، همين مجموعه وسيع و صحن و سرا و حرم است كه همچون انگشتري با نگين سبز «گنبد حرم» جلوه گري مي كند و دلهاي عاشق را به سمت خود مي كشد. هوا گرم است، خصوصاٌ در ماههاي تابسنان، وقتي در شهر و صحن و مسجد قدم مي زني، كلاه و عينك، جزء لاينفك وجود توست، خاصه اگر ارتفاع پيشاني ات تا ميانه ي سر، رسيده باشد.

عظمت و وسعت مسجد پيامبر آنقدر زياد است كه به دشواري مي توان آن را توصيف كرد.

مسجدي با بابهايي متعدد در همه ي جهات با نام هاي مختلف، مزين به درهاي چوبين و سردرهاي سنگي، تراشيده و آراسته و زيبا، متإثر از هنر و فرهنگ غير عرب. به داخل مسجد كه قدم مي نهي، به دنياي تا زه اي وارد مي شوي. هوا، خنك و متبوع. فضا آرام و متين و جذاب. كف، مفروش با قاليهايي هم اندازه و منقوش و گاه به رنگ سبز و سقف ها بلند و مزين به رنگها و نقش هايي اسليمي ساده و با شكوه با ستون هايي سنگي و ظريف كه به صورت دقيق و شگفتي همانند هم تراشيده و مونتاژ شده اند. و تهويه متبوع مسجد هم از همان دريچه هاي سنگي كه در سر ستون ها و پا ستون ها تعبيه شده، صورت           مي گيرد....