آ میرزا احمد مولف الدوله را گفتم تا قلم و دواتش را بر دارد و از کله سحر بزند بیرون و چار اطراف شهر را بچرخد تا از میان انبوه آپارتمانهای در حال ساخت، آن بخشی که مربوط به 99 ساله هاست را پیدا کند و گزارش آن را به رشته ی تحریر در آورد .
آمیرزا احمد که عمری در محیط پرگار مطبوعات معرکه گردان است، علی الطلوع صبح، شال و کلاه کرد و قلمش را زد پر شالش، لب تابش را آویزان یک شانه اش کرد و دوربینش را هم آویزان شانه ی دیگرش و با پای پیاده، همه اطراف و اکناف یزد را گز کرد و با معمار و بنا و عمله ی مختلفه مصاحبه ها نمود. اما در میان صدها آپارتمان تمام و نیمه تمام سر به فلک کشیده، اثری از طرح 99 ساله نیافت !!

پاسی از شب گذشته بود که آمیرزا با توپ و تشر فراوان زنگ زد و با اوقات تلخی مخصوصی شرح ماوقع کرد که :" کجاست این آپارتمانهای 99 ساله ات ... ؟"یک جوری دعوا به راه انداخت که انگار همه تقصیر ها گردن من است ! حقیر فقیر، بی خبر از همه جا، یک تنه شده بود، رئیس مسکن جات و تعاونی جات و طراح شهر !
خب، چاره ای  نبود. در مقابل آمیرزا احمد، نمی بایستی کم می آوردم. این بود که من هم ناچار متناسب با داد و قال های او ارتفاع صدایم را بردم بالا و حتی یک پرده بالا تر از صدای او . یک خروار داد و هوار تحویلش دادم که :  "مرد حسابی! مگر آپارتمان ساختن، کاری کشکی و الکی است .فکر کردی مثل بادکنک است که با یک فوتی علم بشود !! وقتی میخواهد 99 سال سقفی بالای سر خلایق باشد حکما برای ساخت و سازش هم وقتی لازم است و ..."
القصه آمیرزا احمد، وقتی دید اوضاع نا بسامان است، قدری آرام گرفت و صدایش را آورد پایین و یک جوری بفهمی نفهمی پذیرفت که دست کم همه اش تقصیر من نیست !! پس با لحنی مداراتر گفت : خیلی خوب، من از تقصیر تو می گذرم اما نمیتوانم از تقصیرات اداره جات مربوطه بگذرم که این جوانان بی سرپناه مظلوم را سر کار گذاشته اند.... بگذریم، عنقریب است که عکس و گزارش خفنی بر علیه شان آنچنان علم کنم که درس عبرتی برای ایالات و ولایات دیگر باشد ."  آمیرزا احمد این را گفت و تلفن را قطع کرد !
حالا چند روز است که ما منتظر عکسها و گزارش های باصطلاح خفن او هستیم .

البته برخی از جوانان ذی نفع هم که از ماجرا بویی برده اند، خوشحالند که مگر گزارش آمیرزا مسئولان شهر را به خود بیاورد و بالاخره قدمی برایشان بردارند.

راستش را بخواهید بنده از کار مسئولین محترم که خیلی سر در نمی آورم ، اما آمیرزا احمدی را که  می شناسم، هزار تا کوزه می سازد که یکی اش دسته ندارد !

او  برای تولید چنین گزارش خفنی حد اقل همان نود و نه سال  وقت آزاد می خواهد که بعید می دانم در زندگی پر مشغله ی او  پیدا بشود !!

 - اگر چه تا آن وقت دیگر این سوژه، موضوعیت نخواهد داشت.

_ به خود نهیب می زنم که : " به تو چه مرد ! " برای چه آنقدر سنگ این و آن را به سینه می زنی ؟

کدخدایی ؟ رئیسی ؟ وکیلی ؟ پاسبانی ؟ چه کاره ای که میخواهی پیش هر کس و ناکسی، بیخودی از هر چیزی دفاع کنی ؟
حواست کجاست ؟
تو هنوز میخواهی مثل زمانی زندگی کنی که آبادی، یک کدخدا داشت که حرف ، حرف او بود و یک میرزا بنویس داشت که خط ، خط او !
حالا زمانه فرق کرده؛ خط و سواد پیشرفت کرده و تقریبا هر کسی کدخدای زندگی خودش است وتوفیر بین 2  ضربدر 2 را با 2  تقسیم بر 2  را می فهمند .
برای همین هم هست که مردم شده اند یک پا منتقد مسائل اجتماعی و مرتبا اشکال و ایراد  میگیرند و به قول امروزی ها به هر چیزی گیر میدهند ...
خب، سفر کرده اند ، کتاب خوانده اند ، سخنرانی شنیده اند ، سر از سود و زیان ملک و ملت در می آورند . ارزانی ، گرانی حالیشان میشود ، مقایسه می کنند ، وعده و وعید ها را به خاطر     می آورند. آنوقت چرتکه می اندازند و می گویند : شد، می گویند : نشد، می گویند: میشود، می گویند: نمیشود ! حدس و گمان می زنند و پیشگویی می کنند .
- خب هر چه می خواهند بکنند، هر چه که میخواهند بگویند. به تو چه ؟ حالا آمدی و دفاع تو ، شد ضد دفاع ! موافق خوانی تو شد، بدتر از مخالف خوانی و چار بند ترازوی فرهنگ و اقتصاد از میزان افتاد. آنوقت چه میکنی ؟ مگر نمیدانی هیچ ترازویی حساس تر از ترازوی حق الناس نیست ؟ وقتی به دم و باز دمی ، به حرف و حدیثی- راست یا نا راست – همه چیز به هم میخورد ، قیمت ها بالا و پایین می رود ، اجناس کم و زیاد می شود و حساب و کتاب، به نفع و ضرر طبقه ای صعود و نزول می کند. این یعنی اینکه بایستی حواسمان جمع باشد و به پند پیشینیان گوش هوش فرا دهیم که گفته اند : "نانی بخور؛ راهی برو "  فقط شش دانگ حواست پیش پایت باشد که مبادا پایت به سنگی بخورد ، راهت کج شود ، از کعبه دور افتی و زبانم لال, سر از ترکستان در آوری .
همین و والسلام!
_ ولی مگر به خرجش می رود!!

دلم گرفته است!
از خانه
        که قفس گذشته و حال من است
و همه ی خشت هایش بر رنج ها  و خاطرات تلخ و شیرین من نهاده شده
                                                       فرار می کنم.

به جاده می دوم
که چون ماری خفته ، سر به بالین شهر
                                                     و پای به دامان دشت و کوه و صحرا دارد.
می دوم
           دوان دوان
                       تنها
                            بیهوده!
هیچ چراغی در افق نمی سوزد
                                          که پیش پایی یا چشم اندازی روشن کند
هیچ غباری برنمی خیزد
                               که سواری در پی داشته باشد!

به کوه و صحرا پناه می برم
طراوتی نیست
چشمه ای نمی جوشد
بوته ای نمی روید
گلی نمی شکفد
پرنده ای نمی خواند
و نسیمی نمی جنبد!

از کوهها می گذرم 
به دریا می رسم
فانوس دریایی خاموش است
ساحل پر از تکه پاره های قایق هاست
                                                  از سفرهای نافرجام!
موج ها همچنان ناآرام
                             خود را به ساحل می کوبند
هیچ موجی، گمشده ای را به ساحل نمی رساند!

فریاد می کنم !
                    دلم گرفته است.

بعید می دانم
                  که در پشت دریاها شهری باشد
                  که آسمانش از رنگی دیگر باشد
                  و زمینش از جنسی دیگر!

باز، فریاد می کنم!
                        دلم گرقته است.
صدایم به جایی نمی رسد
فقط بازتاب صداهای خودم را می شنوم که در اطراف خودم گم می شود.
همه طول شب را
همه طول ساحل را
همراه با امواج بی قرار
                             می دوم
                                        می دوم و فریاد می کنم!
                                        تا می رسم به انتهای شب
                                                                            به انتهای ساحل .

در مرز صبح می ایستم
                               - درست در نقطه صفر مرزی -
می ایستم و فریاد می کنم!
می خواهم بدانم
                      فردا
                          چگونه طلوع خواهد ؟
                                                     و تو
                                                          از کدام سو
                                                         به زمین ما می آیی؟
                                                   و زمین
                                                           در پیش پای تو
                                                                             چگونه خواهد شد؟
                                                  و آسمان
                                                              به چه رنگی در خواهد آمد؟
                                                 و القصه زندگی
                                                                     چگونه، دوباره آغاز می شود؟

دلم گرفته است.

فریاد می کنم!

                   تو را فریاد می کنم !

آدرس جديد وبلاگ مشق كوير عبارت است از :

www.mashghekavir.ir