از فنون ادبی،  یکی هم حسن طلب است که اصحاب شعر و اهل ادب قدیمه، هر وقت دست و بالشان تنگ می شد و از امیری ،  رئیسی ، کسی مدد می خواستند از آن بهره می گرفتند و آ ن صنعت هم البته    معجزه آسا به میدان می آمد و گره از مشکل شان وا میکرد . اما آن صنعت بدیع! چه بود که آن همه هنر از سر پنجه اش می ریخت؟- هیچ !

حسن طلب، چیزی نبود جز طلب کردن به شیوه ای ظریف و غیر متعارف به نحوه ای که دل آن صاحب منصب به دست آید و دستش را به دهش وا دارد . مثلا یک بار در قرن هشتم وقتی حافظ ( علیه الرحمه) ماشینش حسابی به روغن سوزی افتاد و خواست برای تعمیر آن، مختصر اثاثیه منزلش را بفروشد،  عیالش اجازت نداد و امر فرمود که الا و بالله باید بروی نزد والی شهر،  وصف حال کنی وبه جزای سی سال آزگار خدمت در دارالتعلیم، انعام بخواهی .

حافظ با اینکه می دانست در نزد امرا و روسای امروز، از راه و رسم امارت و ریاست فقط پز و امر ونهی آن باقی است و صد البته از صله و انعام خبری نیست،  مع ذالک به اصرار عیال چکامه ای سرود و فی الفور به دربار رسانید که :   

                رسید مژده که آمد بهارو سبزه دمید                 وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید

حضرت والی که اتفاقا در آن دم دماغش چاق و چله بود،  بدش نیامد که با آمدن بهار و دمیدن سبزه ، سراغی از می و نبید بگیرد . چاکری را بانگ زد و گفت: الساعه بساط انبساط ما بگستر ! چاکر خدمت کرد و عذر خواست که در دربار از شدت دست تنگی اثری از این متاع نباشد!! پس، والی بفرمود تا حافظ را در حضور نگه داشتند. جیبهایش را با کمال احترام کاویدند و تخلیه کردند و چون جز دفترچه های اقساط و کاغذ پاره های شعر و قبوض بدهی آب برق و گاز تلفن نیافتند ، ماموری را به منزلش فرستادند تا آن مختصر    اثاثیه ای که برای فروش در نظر گرفته بود، ضبط کردند و به هزینه  سفره،  حواله نمودند .

 بیچاره حافظ که نه تنها از این حسن طلب طرفی نبسته بود که خود را بیشتر دچار هزیمت و هلاکت        می دید اظهار عجز و لا به کرد که ...!!

لاکن اعوان و انصار والی آمرانه کلام او را قطع کردند و فرمودند تا غم به دل راه ندهد و خیال آسوده دارد که حضرت والی، درروزهای آتی، هردومشکل او را با اشارتی بگشاید!عنقریب است که اوراق قرضه از ضرابخانه برسد ، قدری از آن به امورات دربار صرف شود که نه اسب پاسبان آذوقه دارد و نه ماشین مخصوص والی بنزین! و قدری هم البته به حافظ و امثالهم داده شود که هم اثاثیه ای برای اهل و عیال تهیه کنند و هم ماشینشان را از روغن سوزی برهانند . و حافظ لا علاج آستان بوسید، خدمت کرد و به نزد عیالات شتافت تا حکایت حسن طلب خود را برای آنان و اگو کند.  

از این به بعد، کسی را که دوست ندارید، نفرین نکنید که نانش آجر شود! برعکس، کسانی را که دوست می دارید برایشان دعا کنید که الهی نانشان آجر بشود! چرا که این روزها قیمت آجر از نان بیشتر شده و به اصطلاح نان توی آجر است!! اتفاقاْ خود آجری ها (کوره پزها) هم که حالا به برکت گرانی نا بخردانه آجر، خدا را بنده نیستند و سر از طایفه اعیان و اشراف در آوردند، وقتی می خواهند کسی را نفرین کنند می گویند: الهی خشت هایش گل بشود. یعنی همان خشت هایی که بایستی در کوره، آتش بخورند و آجر بشوند. بگذریم... به همین خاطر هم هست که آجری ها (کوره پزها) از برف و باران خوششان نمی آید و هرگز در دعای باران با مردم هم نوا نمی شوند. آنان منتهای آمال شان این است که زمین یکسره خشک و لم یزرع باشد. هیچ گل و گیاه و درخت و بوته ای سبز نشود و دنیایی لبریز از شوره زار در اختیارشان باشد تا گِل و آتش را به هم بیامیزند و جهنمی از آجر بیافرینند و از پس آن نان بخورند. آن قدر  بخورند و بخورند که شکم ـ هاشان هم کوره آجر بشود!!