یک هفته بود که از سفر دارالاماره به دارالعباده باز آمده بودیم که خبر تلخی دوباره ما را به دارالاماره کشانید. پدر همسرم فوت کرده بود. کمتر از یک هفته در بیمارستان دوام آورده و بعد رحل کوچک اقامتش را برداشته و در دنیایی بهتر گسترده بود ...
یادش زنده باد ، خوب زندگی کرد و آسوده مرد . از چیزهای دنیا فقط آنها را برای خود انباشت که ماندگار بود و بقیه را در طول زمان زندگی با سخاوت و جوانمردی بخشید و از آنها دور شد. بی آن که دل واپس فقدانشان باشد.بیش از نیم قرن پیش، سی سالگی خود را از فومنات گیلان برداشت و با زن و فرزندی خرد به تهران آمد. فقط بدان امید که آنطور که آرزو داشت زندگی کند و بچه هایش را پرورش دهد.
همینطور هم شد. اتاقی اجاره کرد و با گلیمی که خرید، آن را فرش کرد. کارگر کارخانه ای شد و با کار خستگی ناپذیر، زندگی ساده اش را از نقطه صفر دوباره شکل داد. ده سال گذشت تا بتواند زمین کوچکی بخرد و عمارت محقری در آن بنا کند. خانه ای که در آن هشت فرزند رشد کرد و به مدارج علمی و فنی رسید و همه آمال و آرزوهای او را به نتیجه رسانید. این خانه کوچک و پربرکت تا پایان عمر سرپناه آسوده و آراسته اش بود. حالا هم که رفته است، این خانه همچنان قلب تپنده خانواده اوست . بچه ها که البته هر کدام صاحب بچه هایی شده اند ، می آیند و به یاد نیکی ها و محبت هایش می نشینند و دفتر خاطراتش را مرور می کنند... قصه پر ماجرا و با شکوهی دارد که با راستی و پاکیزگی در آمیخته. کارگر ساده ای که عاشقانه زیسته، دنیا را به سهم خود ساخته ولی هرگز فریفته آن نشده و القصه با عزت و اعتبار آن را بدرود گفته  و چون نهالی بی بدیل در بهشت زهرا غرس گردیده است تا فردا در زمینی بهتر دوباره بروید :
        کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست ؟                چرا به دانه انسانت این گمان باشد ؟!
... و همه شاهد بودیم که رونق مراسم یاد بودش از مجلس هیچ وزیر و وکیلی کمتر نبود. انبوهی از جمعیت با انباشته ای از خرمن ها و تاجهای گل و دیواره هایی از پارچه ها و پلاکاردهای عرض تسلیت از هر "کجاآبادی" که آشنایی یا فرزندی از او، در آن نام و نشان داشت، به یادبودش تقدیم شده بود ...
روحش شاد و یادش هماره زنده باد.

It was a week that we were back from our new year holydays , when we received a bad news .

My father  in law( he was a very kind man) passed a way and we had to return back to Tehran

and so it was very sad for everybody in the family.

Although we known that death is a fact in life .

No matter who you are from and where you are.

We are always hope full as human beings.

He is immortal and flies from the world cage to immortality and he will see his task result and nice thought when you dig a seed and you see the crop .

Why don’t you believe that when you die, you are mortal.

فرزند آدم دوباره شکست خورد. این بار هم از ناحیه اعتماد ! نمیدانم اعتماد چه ناحیه خطرناکی است که بیشتر شکست ها و نامرادی ها از آنجا بر می خیزد ! یادمان باشد وقتی این بار گذرمان به آنجا افتاد قدری با حواس جمع تر قدم برداریم . به هر حال این شکست خیلی تلخ بود. باعث شد چیز مهمی به دست فرزند آدم نرسد و مستقیم روانه چنگ کسی بشود که روزی روزگاری مدید ، مثل پسرخاله ها لبخند می زد و خیلی گرم و گیرا احوالش را می پرسید !!
پس نتیجه دیگر اینکه : هر کس لبخند زد و احوالت را پرسید، الزاما پسرخاله ات نیست و تو حق نداری در ناحیه اعتماد او، سر به هوا سیر کنی !

جاده های پر پیچ و خمی را که در لابلای کوههای سر به فلک کشیده البرز رخنه کرده اند، یکی پس از دیگری پشت سر می گذاری و به ناحیه بدیع و تازه ای می رسی که به نحو محسوسی متفاوت از دیگر نواحی است.
ناحیه شمال با آب و هوایی  معتدل همراه با مناظر چشم نواز از چمنزار و کوه و جنگل و دریا، همه در کنار یکدیگر در دسترس توست و تو می توانی نوروز خود رادر آغوش کریمانه آنان سپری کنی و از هم نفسی- شان لذت ببری.
یک طرف کوهسار های بلند و پوشیده از درختان سبز جنگلی و دیگر سو دریا با همه شکوه و عظمت. یک سو از دسترس تو تا تیررس نگاهت سراسر سبز و دیگر سو،  آبی دریا تا آنجا که به آبی آسمان پیوند می- خورد. و فاصله کوتاه میان این دو، جاده است با چمنزارهای وحشی حواشی، شالیزارها مملو از آب و باغات مرکبات که بی هیچ دیواری در نهایت زیبایی جلوه گری می کند.
...و من شده ام سراپا چشم سیری ناپذیر برای تماشای این همه زیبایی بهت آور و می اندیشم که اگر از همه درختان جنگل قلم بسازند و از همه آب دریا مرکب، نمی توان این جلوه های بی همانند را تمام و کمال توصیف کرد!