نوروز مهربان، در آستانه بهار ایستاده است و با نسیم معطر و دستان سبز خود سفر ما را به سال جدید خوش آمد می گوید.
نوروز، سخاوتمندانه، خرمن خرمن گل و شکوفه به میهمانان هدیه می کند و در جشنی با شکوه همه را به سرور و شادمانی فرا می خواند تا خداوند هستی همه برکات آسمانی خود را بر زمین زندگی انسان نازل فرماید. انسان دست در دست نوروز زیبا، طلیعه بهار و حلول سال نو را پاس می دارد و به افق های روشن خجستگی پیوند می زند.سال نو مبارک!

نمی دانم برای چهارمین یا پنجمین بار است که از شبه جزیره جنوبی کشورمان - بوشهر - دیدن می کنم. شهری که بیش از هر چیز یادآور رشادت ها و حماسه سازی های دلیرمردانی چون رئیس علی دلواری است که اوراقی از تاریخ مبارزات ملت ما را بر علیه استعمار درخشنده کرده است.
حالا چه خبر بود که ناگهان این مشغله ها و دغدغه های پایانی سال  را رها کردیم و بار سفر به این دیار دور و دراز بستیم؟!
بله! موضوع، انتخاب معلمان نمونه بود و همایش دبیران بزرگداشت مقام معلم آموزش و پرورش سراسر کشور که امسال در این دیار برگزار می شد.
بالاخره به هر بهانه آمدیم. آن هم با همسفری اهل دل و عاشق طبیعت ایران. سید، وقتی از حریم یزد گذشت، مسیر بکر و تازه ای را در پیش گرفت. اقلید فارس با دشت های وسیع و سرسبز و چشمه های پر آب و کوه ها و گردنه های بلند و آبادی های بزرگ و کوچک تا یاسوج با عشایر خون گرم و مهربان و بالاخره کازرون و برازجان و بوشهر با خلیج فارس که از سه جانب، این شهر قدیمی را در آغوش گرفته است. در بوشهر پس از اسکان در خانه معلم، اولین ملاقاتمان با دریا بود و بعد سراغ دوستانمان را گرفتیم که: که آمده و که نیامده؟!
دریا در اولین ملاقات آرام بود و خواهش تماشای ما را، خوش اجابت کرد. لاکن در دیدارهای بعدی و بعدی طوفانی بود. با ما اما، رفتاری محبت آمیز داشت. درست مثل میزبانان صمیمی که در کار پذیرایی از هیچ کوششی دریغ نورزیدند. دو روز تمام در جلسات و خلسات و مذاکرات و محاورات پیرامون ساز و کار انتخاب معلمان نمونه استانی و کشوری گذشت و روز سوم به گونه ای دیگر آغاز شد.
بازدید از بندر گناوه و خرید. فال و تماشا. و هر دو به طبعمان سازگار آمد. مختصر پول توشه سفر، صرف خرید اقلامی برای سوغات و سپس خداحافظی از دوستان و بوشهر...
اگر چه خاطره یک شب دریا فراموش ناشدنی شد. نظاره تمام طول ساحل همجوار شهر و قدم زدن در ریگ های نرم و مرطوب ساحل که دریا تازه از آن دامن کشیده بود، در زیر نور نورافکن هایی که شهردار خوش سلیقه، در طول ساحل سنگ چینی شده، نصب کرده بود، بسیار تماشایی و لذت بخش بود. خصوصا که در این تماشا تنها هم نبودیم. دسته دسته جوانان پر شور که از هر جایی حکما گردآمده بودند، هر کدام با طبع و طور خاص خودشان با دریا سر و سری داشتند و حال و هوای آن شب آرام و معتدل را به یاد ماندنی کردند.
...و مهمتر این که سفر هر چه که بود، توانست ما را از کسالت روزهای سنگین و ملال آور این چند هفته یزد، در آورد. کار چندگانه و زیاد مدرسه و اداره و دلگیری مربوط به عدم تایید صلاحیت آقای مهندس کلانتری ضمن برخورداری از فضایل و ارزش ها، و علیرغم وعده ها و وعیدها و امروز و فردا کردن های دست اندرکاران!
حالا در مسیر بازگشت به یزد، وقتی کازرون را به سمت دریاچه پریشان پشت سر می گذاشتیم و به دشت ارژن می راندیم، پیامکی واصل شد که جناب آقای خاتمی ضمن تشکر از آقای کلانتری، از نامزدی آقای مهندس اولیاء حمایت کردند و پس از آن پیامک های دیگری در این رابطه...خوشحال شدم. انصافا مهندس اولیا با سوابق انقلابی، علمی و تجربی و نیز صلاحیت های خانوادگی و شخصی می توانست جانشین مناسبی در این موضوع باشد.
پاسی از شب گذشته بود که خود را در شیراز یافتیم. نماز و زیارت در شاهچراغ و پس از آن صرف شامی مختصر، تنها برنامه و توقف ما در شیراز بود.
در آخرین دقایق تقویمی پنجشنبه، دوباره به سمت یزد حرکت کردیم. سید مرتبا از خاطرات دوران جوانی اش می گفت و من خواب و بیدار چشم به پیچ و خم هولناک جاده داشتم و گوش به کلام خوش سید! تا  اینکه کمی قبل از اذان صبح جمعه  دوباره خود را در خانه و کاشانه  ملاقات کردیم. حالا تا ببینیم از امروز تکلیفمان در مورد انتخابات با آقای مهندس اولیاء چه می شود؟

قبلا این دم خروس در همسایگی ما زندگی می کرد. اما بعدا اتفاقات غیر منتظره ای افتاد که با پر طاووس در آمیخت و جزء بالا نشین ها شد.
همین جمعه پیش، در حاشیه یک اجلاس آموزشی او را دیدم. گلایه کردم و پرسیدم که چرا "دوستی بزرگ" نبایستی مقداری صلاحیت داشته باشد؟!  قیافه ای حق به جانب گرفت و گفت: "من هم اعتراض دارم و بارها گفته ام که این تنگ نظری ها عاقبت خوشی ندارد."
راستش از اظهارات صریح او متعجب شدم. به یاد ضرب المثلی افتادم که دم خروس در آن بود. ولی تا خواستم عکس العملی داشته باشم، ناگهان غیبش زد! و من تنها ماندم با چای سرد شده و همان     ضرب المثلی که "دم خروس" در لابه لای کلماتش بود.