عصرانه ای، میهمان خوان باشکوه فردوسی بودیم. خوان ادب و اندیشه این پارسی گوی بزرگ ایران زمین. بیش از ۸۰۰ نفر علاقه مند که نه به پای تبلیغ، که به پای عشق و نیاز، در این محفل گرم و بیاد ماندنی گرد آمده بودیم. و مردی از قبیله ادب و معرفت - دکتر الهی قمشه ای - برایمان از شاهنامه شعر می خواند و سخن می گفت و همه سراپا گوش بودیم.
رستم، انسان کامل! و اسطوره ای که فردوسی خالق اوست، یکبار دیگر اقلیم وجودمان را فتح کرد و به گواهی همه رزم هایی که با دیوان و ددان کرده بود برخاست و بر فراز هفت خوان سفر عارفانه اش سیر داد...
آنگاه با مروری دوباره کیومرث، آدم اول را در کوهسار به تخت نشانید و از آنجا چشمه زلال زندگی را جاری ساخت. اولین سروش سعادت مندی را که پیغام ایزد یکتاست در گوش هوش انسان خواند: که بهشت و دوزخ کجاست و دستاورد کیانست؟
جمشید را چون سلیمان جام جهان بین بخشید و فرمان ملک و دین سپرد تا مغان خردمند را در پی فرشتگان تعالی دهد و دیوان زشت خو را در بند طهمورث، گرفتار آورد. سیاوش را چون یوسف از وادی آتشناک فریب و هوس به سلامت داشت و به بهشت نجات ره نمود و ... و القصه شیر خدا و رستم دستان را در اوج همه اسطوره ها با مُهر و مِهر شاهنامه آب حیات نوشاند و ...
اینچنین روز و روزگار ما از پشت کوه های بلند تاریخ سر زد و ما را همین "ما" را وارث این نامه و اسطوره های جاوید آن قرار داد...و تازه قصه آغاز شد!

مثلا چوپان آبادی
                    که شش دانگ دلش بیدار بود،
                     همه عشق را تصاحب کرد.
و هد هدی که آن شب
           نامه دلداده ای را می برد
          سراپا عاشق شد.
و یا سنگ سیاهی که در بیابان نزدیک
 با همه حواس به آسمان می نگریست
            نا گهان قلبی از بلور پیدا کرد.
البته
چیزها و کس های دیگری هم بودند
          که آن شب
                        سهمی از عشق بردند.
مثل بوته ها و گل های وحشی صحرا
- که خیلی شان حالا اهلی شده اند -
یا مثل نسیم
                 که هنوز هم مجنون وار
کوچه کوچه
               صحرا صحرا
                             و دریا دریا
                             پرسه می زند
                             و گم شده خود را می جوید.

                           ***

من اما
بوته سرما زده ای هستم
کان شب در انبوهی خاک
از چشم ستاره دور بودم.
و حالا
       عشق را فقط
                        در نگاه طربناک نسیم
و در آواز پرنده ای سرگردان
                                 که از اینجا می گذرد
و یا در زلال چشمه ای که 
                                هر از گاهی
                                              در خواب هایم می آید
                                                                           می شناسم.
                             ***

آه ای نسیم!
ای پیک عاشق
حالا که ستاره عشق
از زمین کوچ کرده است
آیا سهمی از عشق
برای دل غمبار من
                       خواهد بود؟

در آستانه سالگرد انقلاب اسلامی، مجلس انسی داشتیم، در خانه یکی از دوستان قدیمی و از پیشروان انقلابی شهرمان که در جریانات پرشور دانشجویی سالیان پیش از پیروزی انقلاب، نقشی بارز و زبانزد داشته است.

طبق معمول، ابتدا درسی از نهج البلاغه  بوسیله استاد داوودی شرح و تفسیر شد و سپس با بیان خاطراتی از صحنه های مهیج انقلاب ختم گردید. نخست، آقای سید حمید کلانتری ( استاندار اسبق ) که در آن زمان دانشجوی دانشگاه ملی ( شهید بهشتی امروز) و از پیشقراولان انقلاب در آن دانشگاه و مسئول بر پایی گردهمایی های بزرگ با حضور رجال انقلاب بوده، خاطره ای از حضور خود در صحنه های مربوط به لغو حکومت نظامی تهران توسط حضرت امام خمینی (ره )و قیام مردمی برای تسخیر پادگانها و مراکز قدرت ستمشاهی و رادیو تلویزیون، نقل کرد و سپس با درخواست دوستان، آقای احمد شهسواری ( رئیس اسبق سازمان آموزش و پرورش ) خاطرات خود را از جریانات انقلابی و در گیری با نظامیان شاه در یزد و اصفهان بیان نمود که گواه شهامت و شجاعت و از خود گذشتگی فرزندان انقلاب بود .

این جلسه که به رسم سنواتی هردو هفته یکبار برای شرح مباحث نهج البلاغه امام علی(ع) برپا می شد، به مناسبت زمانی، توانست این گونه، یادآور صحنه های با شکوه انقلاب ، یاد عزیز حضرت امام و رشادت های جوانان و مردم مومن و انقلابیمان باشد. یادشان گرامی باد .

خورشید هر صبح
           از جایی طلوع می کند
و هر شام در جایی غروب
واین چه فرق می کند که تو
در کدام سمت و  سو
و با چه رنگ و بویی زندگی کنی
مهم این است که عاشق باشی
                       دوست بداری
و بفهمی که خدا
در هر کجا که باشی
                    - نزدیک ترین شرق یا دورترین مغرب زمین -
از رگ گردن به تو نزدیک تر است
                 و به برگ های زندگیت
                 نور و گرما می دهد.

دستیابی به مهارت های "با هم زندگی کردن" ، مشارکت و مراقبت کردن، دوست داشتن و شاد زیستن و همچنین زمینه های متنوع و گسترده فرهنگی، هنری، ادبی، آموزشی، حرفه ای و فنی که می توان به کمک آنها، اوقات فراغت بچه ها را به شرط علاقه و انتخاب خودشان، غنی تر کرد، عناوین بحث و تبادل نظر ما محسوب می شدند.

ّهمچنین دیدگاه نوین "دانش آموز محوری " و مشارکت دادن جدی دانش آموزان در برنامه ریزی، مدیریت و اجرای برنامه ها با ساز و کاری مناسب و پویا، به عنوان شرط اساسی، مطرح گردید و مورد تاکید قرار گرفت.

و اما ره آورد این گردهمایی، طرح الگو های نوین مدرسه با مهندسی فرهنگی جدید توسط همکاران شرکت کننده بود که از  بارش فکری پنج گروه کاری حاصل شد. امیدوارم بتوان، با یک جلسه تکمیلی که در آینده نزدیک با همان گروه تشکیل خواهد شد، الگو یا الگو هایی درخور، برای مدرسه ای مناسب فردا پیشنهاد نمود.

از یکی از اهالی سیاست و امارت پرسیدند: علت این رد و عدم احراز صلاحیت نامزدهای انتخاباتی چیست که اخیراً بر سر زبان خاص و عام افتاده است؟
پاسخ داد: این ها همه اش از سر دلسوزی است! نه که هنوز ولایاتی چون یزد، انتخاباتش مکانیزه نشده، نوشتن اسم های طولانی و متعدد برای مردم دشوار است. مگر مردم چه تقصیری کرده اند که بایستی از لابلای ده ها اسم جورواجور بگردند و بچرخند و آخرش یک اسم پیدا کنند و در برگه رای بنویسند. ما کارشان را آسان کرده ایم. هر اسمی که قدری املایش مشکل بوده و یا ... به حساب رد صلاحیت و عدم احراز آورده ایم و حذف کرده ایم!! حتی اگر همه اش از یک گرایش بودند...
پرسیدند: این جریان "قطار انقلاب" و پیاده کردن یاران انقلاب در هر دور، چیست؟
فرمود: من از قطار و اینها درست سر در نمی آورم. اگر هم کسی را پیاده کرده اند، حکماً بلیطشان احراز نشده و یا از سمت و جناحی سوار شده اند که امروزه صلاحیتش به راحتی محرز نمی گردد و الا که بیخود و بی جهت کسی را از قطار پیاده نمی کنند!! حالا ولو اینکه یکی را هم پیاده کردند، طوری نمی شود. دور بعدی اگر توانست سوار شود. اصلا همان پیاده باشد. مگر چه می شود. ما که باید به خاطر مردم سوار باشیم که الحمدلله هستیم. برای بقیه هم دعا می کنیم.