امروز عاشوراست. روز بزرگی است که حسین (ع) در جنگی نا برابر در مقابل همه طاغوت و ظلم و جور زمان خود می ایستد و دشمن را با همه غدر و ثرو ت و قدرت به ذلت و زبونی و نیستی می کشاند و خود البته در اوج صفا و راستی و پاکی و مروت و مردانگی - اگر چه از آب قلیل دنیا محروم می ماند - اما تشنه کام به چشمه آب حیات دست می یازد و در قله های تاریخ بشری جاودانه می شود.
آری، امروز عاشوراست. امروز حسین (ع) قهرمان سرزمین کربلا، با خانواده، فرزندان و یاران دردانه اش، صدها جلوه حماسی از عشق و ایثار و جانبازی  می آفریند.
امروز عاشوراست. مثل پارسال، مثل هر سال و مثل تا هزار و چند صد سال پیش، پرچم عاشورا با عزت و عظمت در اهتزاز است و پیام انسانی خود را تکرار می کند:
 ای انسان! زندگی، عقیده و جهاد است. آزادگی انسان با زندگی ذلت بار که سران زر و زور و تزویر تحمیل می کنند، سر سازگاری ندارد.
امروز عاشوراست. عاشورا متعلق به ماست. ما وارث حسینیم و باید میراث خود را پاس بداریم. نگذاریم نامردمان و زور مداران و زر پرستان با سفره های ریایی و با آواز مداحان دروغین، امام حسین (ع) را تصاحب کنند و پیام های روشن و انقلابی او را با غبار هایی از تحریف و خرافه بپوشانند و همچنان سلطه و ستم خود را توجیه کنند.
امروز عاشوراست...

زمان اجرای پروژه میدان امام حسین، چند روز پیش، صفر شد و پروژه، نیمه کاره، بدون مراسم افتتاح، به بهره برداری رسید. روز شمار پروژه هم که دیگر صفر شده بود، از میدان حذف گردید و به جای آن عکس و تابلویی از پل زیر گذر میدان نصب گردید.اگر چه در روز های آخر باقی مانده، کار با با سرعت فوق العاده ای پیش می رفت، اما واقعیت این است که هنوز هم پروژه ناقص و نا تمام است. روکش آسفالت زیرگذر، هم- سطح سازی اطراف میدان، اصلاح و آسفالت چاله ها و رفع وصله کاری ها و بالاخره خط کشی ها و گل کاری ها و نصب تابلوها، کارهایی است که بایستی انجام می شد. ولی خوب چه می شود کرد؟ اصل این است که خوشبختانه زمان به پایان رسید و این خودش فوق العاده اهمیت دارد.

آدم کم اطلاع و نا آشنایی پرسید: حالا نمی شود پیمانکار محترم، کار را درست و حسابی تمام کند؟ و زیرکی پاسخ داد: انصاف هم چیز خوبی است. در دمای زیر صفر هیچ، در زمان زیر صفر چگونه می شود کار را تمام کرد؟! تازه بدگویی مخالفان هم هست. کافی است فقط یک نفر کارگر، در آن اطراف دیده شود. داد و هوارشان بلند می شود که اینها به وعده خود عمل نکرده اند و پروژه به موقع تمام نشده و..!

آن آدم کم اطلاع دوباره سئوال کرد: خب آخرش چه؟ بالاخره این پروژه باید تمام بشود یا نه؟ و دوباره جواب آمد: آدم نسبتاً خنگول! چرا متوجه نیستی؟ کار از نظر ما تمام شده. این خرده کاری هایی که هم تو اشاره می کنی، ربطی به پروژه ندارد. اینها را بعدا شهرداری در یک فرصتی که کسی حواسش نیست، با اعتبار خودش درست می کند. این خودش به نوعی کمک به اجرای اصل ۴۴ و جلوگیری از ضرر و زیان بخش خصوصی هم حساب می شود.  یعنی همان یک تیر و چند نشان سابق!!

بیچاره آدم کم اطلاع و نا آشنا، ناگزیر به بیسوادی و بی خبری خود اعتراف کرد و بدینسان هر طور که بود سر و ته بحث و جدل را درست مثل سر و ته پروژه به هم پیچید و رفت پی کارش!!

شاید کوچه های تنگ و پیچ در پیچ، با دیوارهای بلند و کاهگلی اطراف میدان امیرچقماق یزد، تا به حال اینقدر ازدحام مردم را به چشم خود ندیده بود . کوچه های خلوتی که در طی قرون متمادی راز دار نجابت و رنج و زحمت مردمی سر به زیر بود، حالا مملو از جمعیتی شده بود که شور و شیدایی خود را در استقبال از رهبر بزرگوار نظام به تماشا گذاشته بودند .

 هزاران چشم مشتاق در خیابانهای مرکزی شهر، لحظات دیدار را با امید رقم خوردن سفری پر خیر و برکت، انتظار می کشیدند .منتظرانی بی ریا با سادگی و صفایی خاص خود، بیگانه از تصاویر بزرگ و پرهزینه ای که ادارات و گروهها، به دور از اعتدال، بر در و دیوار اصالت و قناعت شهر آویخته بودند و هم البته به دور از زبان مبالغه و کم اثر برخی از گویندگان و خبرنگاران صدا و سیما که رشته کلام را گاهی ،مثل دست و پای خود، گم می کردند و اغلب در ارائه کاری یکدست و خلاق و صمیمی، کم توفیق می ماندند ...

غیر از دیدار بزرگ مردمی که در نخستین روز سفر، به صورتی باشکوه رخ داد، برنامه های متنوع دیگری هم بود که در طی پنج روز متوالی انجام شد . دیدار با خانواده معظم شهدا، زیارت بقعه امامزاده جعفر(ع)، بازدید از اماکن گوناگون مثل مسجد جامع کبیر ، جلسات بزرگ سخنرانی برای دانشجویان و ... از آن جمله بودند . در این میان اما، دیدار با نخبگان جایگاه خاصی یافت که به نظر میرسد ارزش تامل بیشتری داشته باشد . اگر چه بسیاری از کسانی که در این اجلاس بزرگ شرکت داشتند در شمار نخبگان بودند، ولی بسیاری هم حاضر بودند که می شود گفت جانشین نخبگان غایبند که از چشم برنامه ریزان - بنا به هر دلیلی – دور مانده بودند !!

... بگذریم، سفر به خیر و نیکویی سپری شد و میهمان و میزبان هر دو راضی و دلشاد همدیگر را وداع گفتند و دعا کردند . و برف – تحفه سپید آسمانی- در بدرقه این سفر عزیز، باریدن گرفت تا نشانه ای برای برکات فردا و افق های روشن آینده باشد .

چند روز پيش،  انگار حسي مثل "حس ششم " باخبرم كرد كه بايستي با دوست قديمي ام  دكتر الهام تماس برقرار كنم. كلي شرمسار بودم كه ديدار ايشان براي مدتي تاخير شده بود. و اين دست كم، پنجاه درصد تقصير به حساب من مي آمد. به ديدارش كه رفتم مجلس ختم داشتند . من هم دير رسيده بودم و ناچار براي ديدار، بايستي به منزل ايشان مي رفتم.

يك ساعت گفتگوي ما ؛ بسيار زود گذشت ! مانده بوديم كه بعد از ساليان، از كدام در سخن برانيم. از بچه هامان صحبت كرديم كه كجا هستند و چه مي كنند ؟ و از كار و بار خودمان كه به چه پايه رسيده؟ و…بالآخره از مرحوم قيصر امين پور و احوالات و عوالم آخر عمر و حال و هواي تازه شعرش…! شعر هايي هم خوانديم. الهام از دوست و همكلاسي دوره دكترايش – قيصر – و من چيزي از خودم خواندم.

و در اين اثنا خاطرات خوش گذشته،  سلسله وار جلو چشممان رژه مي رفتند. ال اول، كه حالا براي خودش بزرگ و عيال وار شده بود ؛ روزگاري كوچولوي تيز هوش و چابكي بود كه شيرين كاري هايش زبانزد دوستان و آشنايان بود و خواهر كوچكترش ال دوم كه به شوخي قرار بود عروس خانواده ما باشد ؛ حالا به عنوان كارشناس ارشد مترجمي زبان، بيا و برويي داشت كه مگو و مپرس! و كوچكترين خواهرشان ال سوم – شكوه – هنوز آب دانشگاه اصفهان مي خورد. آخرين فرزند – شهاب – هم كه براي كنكور خودش را در گوشه اي پنهان از ساختمان حبس كرده واجازه ملاقات به كسي نمي دهد...

حالا كه اينها را مي نويسم ؛ چند روز از آن واقعه گذشته است. عيد قربان سپري شده و در آستانه عيد غدير هستيم ! اتفاقا مي خواهم غديريه اي براي "مشق آفتاب " كار كنم. بي درنگ سراغ دكتر الهام را مي گيرم و غزلي از صناعات طبع وي بر مي گزينم. به حرمت سالياني كه در آموزش و پرورش صادقانه خدمت كرد و منشاء اثرات فراوان شد و هم البته بخاطر دوستي كه سرمايه ارزشمند و بي بديلي است :

كيست آن غواص بحر حق كه جان جوياي اوست

وز همه دريادلان،  دل غرقه دردرياي اوست

گر خدا خوانيش كفر و گر نبي گوئيش ظلم

هم خدا همنام او و هم نبي همتاي اوست

نيست نوح ؛ اما به دست اوست كشتي نجات

نيست ابراهيم ؛ اما بت شكستن راي اوست

خضر، عمري تشنه يك جرعه از صهباي او

آسمان، مخمور جامي از مي ميناي اوست

يك طرف سرها اسير ضربت شمشير او

يك طرف جان ها مطيع خطبه غراي اوست

گر بپرسي، باز گويم نام نيكويش علي ست

لفظ قاموس بشر درمانده در معناي اوست

لافتي الا علي لا سيف الا ذوالفقار

ذره اي از آفتاب قدر مهرافزاي اوست

زاده شد در كعبه و جان داد در محراب حق

در خور نور ولايت، همت والاي اوست

نور بعثت در دل است و شور هجرت در سرش

مكه، يثرب، كوفه، صحراي نجف ماواي اوست

خود به پاي نخل، پاشيد آب، وقت كشت و كار

آسمان، پا در گل و خورشيد، سر در پاي اوست

من ندانم در مقام قرب حق، جايش كجاست

اينقدر دانم كه اينجا، دوش احمد جاي اوست

از علي آموز اخلاص؛ از علي آموز علم

از علي آموز حق، چون درس حق، املاي اوست

در غدير خم، نبي فرمود با بانگ رسا

هر كه باشم من ولي او ، علي مولاي اوست

با علي باش و بدان او با حق و حق با علي است

راي اهل دل، ز آراي جهان آراي اوست